Carl Ulitzka (1873–1953)

24 IX 1873 r. – narodziny w Jaroniowie (aktualnie jest to dzielnica Baborowa).

21 II 1893 r. – uzyskanie świadectwa dojrzałości w Królewskim Gimnazjum Ewangelickim w Raciborzu (współcześnie jest to zespół szkół przy ul. Gimnazjalnej).

1893–1896 – studia filozoficzno-teologiczne na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu we Wrocławiu i Grazu.

1 X 1896 r. – początek formacji w seminarium duchownym we Wrocławiu, przygotowującej do przyjęcia święceń kapłańskich.

21 VI 1897 r. – święcenia kapłańskie z rąk biskupa wrocławskiego kard. Georga Koppa w kościele św. Krzyża we Wrocławiu.

1897–1901 – praca duszpasterska jako wikariusz parafii w Kluczborku.

1901–1910 – posługa administratora i proboszcza parafii Serca Pana Jezusa w Bernau w Brandenburgii, budowa kościoła w Bernau (konsekracja we wrześniu 1908 r.) oraz Biesenthal (konsekracja w październiku 1909 r.).

15 III 1910 r. – objęcie kanoniczne parafii św. Mikołaja w Raciborzu–Starej Wsi.

16 XII 1918 r. – założenie Katolickiej Partii Ludowej (KPL), będącej częścią partii Centrum na Górnym Śląsku. Ks. Ulitzka był przewodniczącym KPL do czasu jej rozwiązania w 1933 r.; od czerwca 1924 r. do 1933 r. należał do zarządu frakcji Centrum w Reichstagu i był rzecznikiem interesów Górnego Śląska.

1919–1920 – poseł do Weimarskiego Zgromadzenia Narodowego.

IV 1919 r. – członek niemieckiej komisji pokojowej jako ekspert w sprawach Górnego Śląska; w czasie III powstania śląskiego członek niemieckiej Komisji Dwunastu, która pertraktowała w sprawie zawieszenia broni.

1920–1933 – poseł do Reichstagu z ramienia partii Centrum.

1922–1924 – poseł w krajowym parlamencie pruskim z ramienia partii Centrum.

21 VI 1922 r. – nadanie ks. C. Ulitzce tytułu honorowego obywatela miasta Raciborza.

3 IX 1922 r. – utworzenie w wyniku referendum Prowincji Górnego Śląska z siedzibą władz w Opolu i Raciborzu. Ks. C. Ulitzka został przewodniczącym komisji prowincji i początkowo pełnił obowiązki starosty prowincji. Dzięki staraniom ks. Ulitzki powstała m.in. Izba Rolnicza w Opolu, Wyższa Szkoła Rolnicza w Nysie, dokonano uregulowania Odry na południe od Wrocławia, wybudowano zbiornik retencyjny na Nysie Kłodzkiej koło Otmuchowa.

1922 r. – nominacja na honorowego kanonika kapituły katedralnej we Wrocławiu.

10 VII 1926 r. – nominacja na Prałata Jego Świątobliwości.

1928 r. – budowa domu parafialnego przy kościele św. Mikołaja zwanego Domem Młodzieży (Jugendheim), w 1933 r. przemianowany na Dom Św. Mikołaja (St. Nikolausheim), który służył działalności związków i stowarzyszeń kościelnych, a zwłaszcza duszpasterstwu młodzieży.

28 VIII 1932 r. –uroczystość koronacji cudownego obrazu Matki Bożej w Raciborzu przez ks. kard. A. Bertrama dzięki staraniom ks. C. Ulitzki.

1 III 1937 r. – utworzenie z terytorium parafii św. Mikołaja kuracji Matki Bożej z dotychczasowym wikariuszem na Starej Wsi, ks. A. Spyrką, jako kuratusem.

20 VI 1937 r. – początek budowy kościoła św. Józefa w Raciborzu–Ocicach, który 23 X 1938 r. został poświęcony przez ks. C. Ulitzkę, a konsekrowany 29 V 1939 r. przez ks. kard. A. Bertrama.

11 VII 1939 r. – wydalenie z terytorium Śląska wskutek odprawiania nabożeństw w języku polskim, pomimo zakazu władz oraz sprzeciwu wobec polityki germanizacyjnej na Górnym Śląsku. Szczególne nasilenie konfliktu nastąpiło w maju i czerwcu 1939 r. Po opuszczeniu Śląska ks. Ulitzka początkowo przebywał na plebanii u swojego przyjaciela, ks. V. Nestora w Beeskow w Brandenburgii, a następnie został kapelanem Sióstr Najświętszej Maryi Panny w szpitalu św. Antoniego w Berlinie–Karlshorst.

28 X 1944 r. – zatrzymanie i osadzenie w więzieniu w Berlinie w ramach nasilających się represji po nieudanym zamachu na Hitlera.

21 XI 1944 r. – osadzenie w obozie koncentracyjnym w Dachau, numer obozowy: 133403.

29 III 1945 r. – uwolnienie z obozu w Dachau, krótki pobyt w Kösching koło Ingolstadt, Norymberdze i Berlinie.

5 VIII 1945 r. – powrót do parafii św. Mikołaja w Raciborzu.

12 VIII 1945 r. – wyjazd z Raciborza z racji gróźb mordu, powrót do Berlina i podjęcie posługi kapelana szpitala św. Antoniego w Berlinie–Friedrichshagen.

12 X 1953 r. – śmierć w Berlinie, a następnie pogrzeb na cmentarzu ewangelickim w Berlinie–Karlshorst.